شبی است بیهوده!
در اتاق خواب خانه، پدر بر مادر که لوله‌هایش را بسته است، می‌راند
و در اتاق شماره‌ی دو
پسری که تنها فرزند همان پدر و مادر است،
بیدار نشسته و پشت رایانه
در حال عشق‌بازی با عکس پسران است.
این عکس‌ها را عکاسی مجاور خانه‌شان از مشتریانش گرفته است.
سی.دی این عکس‌ها تصادفا به دست پسر افتاده  و او
در این نیمه‌شب با برنامه‌ی فتوشاپ photoshop
مشغول مونتاژ عکس‌ها و عشق و حال با آن‌هاست.
امشب، آب پشت آن پدر و این پسر، بیهوده می‌ریزد.
نه آن زن، فرزند دیگری خواهد آورد
و نه این پسر، همجنس خود را بارور تواند کرد.
امشب، شبی است بیهوده!

برای خواندن مطالبی دیگر از همین دست به اینجا رجوع کنید: http://sooratbaz.blogfa.com

در سفری که در فروردین سال ۸۴ به مشهد مقدس داشتیم، نزدیک غروب آفتاب، وقتی به حوالی سبزوار رسیدیم، در مسیر جاده به بادنماهای بزرگ و چرخانی برخورد کردیم. از راننده اجازه گرفتیم که فیلمی به یادگار بگیریم:
فیلم کوتاهی از چهره‌ی من و در بک‌گراند، بادنماهای گردان >>> اینجا
فیلم کوتاهی از دخترم «متینه» و در پس‌زمینه همان بادنماها >>> اینجا

با آنکه سال‌ها از انتشار نوار نقش پندار با صدای خواننده‌ی مورد علاقه‌ام علی جهاندار - شاگرد برجسته‌ی حضرت شجریان - و آهنگسازی سعید فرجپوری می‌گذرد، به‌دلایلی چند تا امروز توفیق رفیق نشد تا در ضیافت شنیداری این نوار حضور یابم.
تحریرهای زلال و صدای پخته و جاافتاده‌ی جهاندار را از نوار قبلی او صبح مشتاقان خوب به یاد دارم و نیز خوب می‌دانم که استاد شجریان همواره از جهاندار به عنوان یکی از بهترین شاگردانش یاد می‌کند و در توضیحی که ضمیمه‌ی نوار «صبح» منتشر شده است، به این نکته اذعان می‌کند.
در نوار «نقش پندار» هم شاهد هنرنمایی این خواننده هستیم و نغمات مایه‌ی اصفهان را با حنجره‌ی آماده‌ی او می‌شنویم و لذت می‌بریم.
اما در این نوار یک خبط و خطای نابخشودنی از خواننده سرمی‌زند که بسیار عجیب و غریب به نظر می‌رسد. وقتی خواننده‌ای در حدّ علی جهاندار و در این سطح از کار حرفه‌ای آواز دست به تولید می‌زند، وسواس بیشتری از او انتظار می‌رود؛ به خصوص که او در زمینه‌ی تولید فرآورده‌های موسیقی کمکار هم هست.
در بیت آخر از این غزل زیبای حافظ که:
«صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم» شاعر می‌گوید:
«نیست امّید صلاحی ز فسادٍ حافظ / چون که تقدیر چنین است، چه تدبیر کنم؟»
اما مع‌الاءسف خواننده در مقام ادای بیت مرتکب اشتباه بزرگی می‌شود. به جای اینکه کلمه‌ی «فساد» را به کلمه‌ی «حافظ» اضافه ‌کند، کسره‌ی حرف دال از کلمه‌ی «فساد» را به سکون و مکث بدل می‌کند و با این کار هم وزن شعر مختل می‌شود و هم معنا. بدتر اینکه او مصراع را دوبار تکرار می‌کند و بر خطا تاءکید می‌کند.
در مصراع دوم نیز خطای دیگر را می‌شنویم که البته درصد قبحش کمتر است. شاعر می‌گوید:
«چون که تقدیر چنین است، چه تدبیر کنم»
خواننده در مقام ادای این مصراع، حرف ساکن ت را در کلمه‌ی است با ضمه ادا می‌کند.
در واقع او در این بیت، حرفی را که باید ساکن ادا کند، متحرک می‌خواند و متحرک را ساکن می‌کند.
به وضوح پیداست که این نوار از کنترل نهایی یک ادیب و شعرشناس عبور نکرده است.
باز هم تاءکید می‌کنم که بنده همواره از علاقمندان و مدافعان و مروّجان صدای «علی جهاندار» بوده‌ام و نوار زیبا و مانای «صبح مشتاقان»ش  را بارها و بارها شنیده‌ و حتی برخی تحریرهایش را در کوه و دشت، تقلید کرده‌ام و این مطلب را یک بار هم خدمت خود ایشان در تالار وحدت در مراسمی با حضور آقای شجریان ابراز کردم. چند دو فایل صوتی را ضمیمه‌ی پست حاضر می‌کنم:
۱. بخشی از نوار «نقش پندار» که خواننده در آن مرتکب خطا شده است.
>>> اینجا را کلیک کنید!
۲. لحظه‌ای که حقیر در سالن  انتظار تالار وحدت در تاریخ ۷/۷/۱۳۸۴در مراسم خانه‌ی موسیقی با حضور استاد شجریان، نزد «علی جهاندار» رفتم و با ایشان گفتگو کردم و تحریر نوار «صبح مشتاقان» ایشان را درگوشی برایشان اجرا کردم.
>>> اینجا را کلیک کنید!
۳. نوار «نقش پندار» به طور کامل: طرف اول / طرف دوم
===============
امیدواریم استاد علی جهاندار از این حیث، دیگر از استادش محمدرضا شجریان تبعیت نکرده باشد! در مواردی شاهدیم که شجریان نیز در اجراهای خصوصی و حتی کنسرت‌هایش که بعداّ به صورت شرکتی به بازار آمده، مرتکب خطای ادبی شده است. در نوار «رسوای دل» طرف آ، دقیقه‌ی ۵۵/۱۵ در آواز دچار خطای وزنی می‌شود. استاد، بیت زیبای سعدی را که صحیحش این است:
«اگر مراد نصیحت‌کنان ما این است / که ترک دوست بگویم تصوری است محال» به صورت: «بگوییم» که موجب اختلال در وزن شعر شده است، ادا می‌کند و او نیز چون جهاندار، با تکرار، دوبار برخطا پای می‌فشرد. ظاهراّ آنچه استاد را به خطا انداخته است، ضمیر جمع «ما» در مصراع نخست این بیت است.

          برای شنیدن فایل صوتی این خطا >>> اینجا را کلیک کنید!

قرآن‌خوانی و آوازخوانی حقیر
در منزل شیخ غلامعلی زند قزوینی در حضور دوستان
در این محفل دوستانه که در ۶/۷/۸۵
و مطابق با رمضان‌المبارک ۱۴۲۷ قمری برگزار شد،
سید محسن حسینی دامادمان هم حضور داشت.

===============

آواز حقیر در مایه‌ی افشاری
 در ماشین نیسان پاترول
و در مسیر حرکت به سمت امامزاده‌ی «خورآباد» در نزدیک جمکران قم
بعد از افطار به همراه دوستانم:
علی زند، جواد مرادی، سید کاظم حسینی، آقای فرجی راننده
۷/مهر/۸۵
>>> اینجا کلیک کنید!

ساعت ۱۰شب ۵/۷/۸۵ با مطابق با ۳ رمضان‌ ۱۴۲۷ به منزل شیخ زند قزوینی واقع در قم، کوچه‌ی بیگدلی رفتم. محفل دوستانه‌ای بود که در آن:
قرآنی خواندم.  نیز آوازی در مایه‌ی سه‌گاه بر روز غزلی از حافظ. یک مورد هم پشت تریبون شوخی کردم و دوستان خندیدند.

غزل‌ها: حافظ
اجرا در پارکینگ منزلمان در قم در ۳-۷-۸۵ = روز ۱ رمضان ۱۴۲۷
سه‌تار: علی نوروزیان / تنبک: هاشم جعفری

مایه‌ی بیات ترک (یکی از مقامات دوازده‌گانه‌ی موسیقی اصیل ایرانی)
                                                        >>> اینجا را کلیک کنید!



مایه‌ی بیات اصفهان (یکی از مقامات دوازده‌گانه‌ی موسیقی اصیل ایرانی)
                                                            >>> اینجا را کلیک کنید!

------------------------------------------------------------------------------
همان ‌شب رفتم منزل شیخ زند قزوینی. محفل دوستانه‌ای بود که در آن:
قرآنی خواندم و آوازی. که خوشبختانه و بحمدالله به‌شدت مورد توجه قرار گرفت.

آواز حقیر در انجمن موسیقی قم در جمع تعدادی از اهالی موسیقی شهر
۳۱-۶-۸۵
سه‌تار: علی نوروزیان
ضرب: رامین علی‌پور
دستگاه: ماهور
غزل حافظ
اینجا را کلیک کنید!